About
119
page-template-default,page,page-id-119,stockholm-core-1.0.5,woocommerce-no-js,select-theme-ver-5.0.7,ajax_fade,page_not_loaded,vertical_menu_enabled,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Lisanne Hoogerwerf 1987

Een aantal jaren geleden nam ik voor het eerst deel aan een tiendaagse meditatiecursus. De eerste dagen waren onstuimig en werd ik bestormd door talloze triviale gedachten. Maar ergens rond de zevende dag werd het steeds stiller in mijn hoofd en merkte ik dat, naarmate de gedachtestroom afzwakte, er steeds meer beelden in mijn hoofd opwellen die geen enkel verband hadden met mijn dagelijks leven. Veelal waren dit schimmige landschappen met buitengewone bouwsels of figuren.

Inmiddels heb ik het kijken naar deze ‘binnenbeelden’ tot een dagelijkse activiteit gemaakt. Door de vluchtigheid fascineren zij mij mateloos. Het is alsof ze uit een vreemde wereld komen waar ik slechts flarden van kan opvangen. Om grip op te krijgen op deze wazige onderstroom maak ik, direct na het zien van een beeld, een aantal schetsen en aantekeningen. In mijn studio werk ik deze met bijvoorbeeld verf, hout, zand en karton uit tot driedimensionale scenes. Bij het bouwen van een maquette streef ik ernaar om de sfeer zoveel mogelijk overeen te laten komen met die van het ‘originele’ beeld.  Als een maquette af is, leg ik deze aandachtig vast met foto’s en video’s, alvorens ik het de scene weer afbreek. Een belangrijke kwaliteit de maquette is dat ik schimmige beelden kan dwingen om (tijdelijk) tastbaar te worden. Terwijl een schilderij toch een eendimensionale weergave blijft, zijn mijn scenes even ‘echte’ locaties die opdoemen in mijn studio en die ik kan observeren en vastleggen met mijn camera. Zoals de ontdekkingsreizigers in de late middeleeuwen tekeningen gebruikten om een vreemd land te laten zien aan het thuisfront, zo gebruik ik maquettebeelden dus om een schimmige wereld gestalte te geven en uiteindelijk te tonen aan de buitenwereld.